***

باچمن درد دل آغاز نمود                     اینچنین لب به سخن باز نمود

گفت آن دلبر بی مهرووفا                    دوش می گفت به جمع رفقا

دراین جشن به دامان چمن                 هركه خواهد كه برقصدبامن

ازبرایم شده گر از دل سنگ                 كندآماده گلی سرخ وقشنگ

چه كنم من كه دراین دشت ودمن        گل سرخی نبود وای به من

در همین جا به سر شاخه بید               بلبلی حرف جوان را بشنید

دید بیچاره گرفتار غم است                   سخت افسرده ز رنج و ألم است

گفت باید دل  او شاد كنم                     روحش از قید غم آزاد كنم

رفت تا بادیه ها پیماید                          گل سرخی به كف آرد شاید

جستجوكردفراوان چه سود                 كه گل سرخ در آن فصل نبود

هیچ گل در همه گلزار نبود                   جز یكدانه گلبرگ سفید

گفت ای مونس جان یارقشنگ              گل سرخی زتوخواهم خون رنگ

هرچه باید كنم تسلیمت                       بهترین نغمه كنم تقدیمت

گفت ای راحت دل ای بلبل                   آنچنانی كه تو میخواهی گل

قیمتش سخت گران خواهد بود            راستش قیمت جان خواهد بود

بلبلك آمده بود آن همه راه                   بود از محنت عاشق آگاه

گفت برخیزكه جان خواهم داد              شرف عشق نشان خواهم داد

گفت گل سینه به خارم بفشار              تاخَلَد در دل پرخون تو خار

ازدلت خون چو براین برگ چكید             گل سرخی شود این برگ سپید

سرخ مانند شقایق گردد                       لاله گون چون دل عاشق گردد

تاسحرنیز در این شام دراز                    نغمه ای ساز كن از آن آواز

شب هواخوش همه جامهتاب است       این چنین آب و هوا نایاب است

بلبلك سینه خود كرد سپر                     رفت سرمست درآغوش خطر

خارآن گل همه تیزو خون ریز                 رفت اندر دل او خاری تیز

سینه را داد برآن خار فشار                  خون دل كرد بر آن شاخه نثار

برگ گل سرخ شد از خون دلش             مهر بود آری در آب و گلش

شد سحربلبل بی رنج و نوا                    دیگر از درد نمی کرد ندا

جان به لب سینه ی دل چاک زده           بال و پر در خس و خاشاک زده

گل به کف در دل خون غلط زنان             سوی مأوای جوان گشت روان

عاشق زار در اندیشه یار                       بود تاصبح همانجا بیدار

بلبل افتاد به پایش جان داد                   گل به آن سوخته حیران داد

هرکه می دید گمانش گل بود                پاره های جگر بلبل بود

سوخت بسیار دلش از غم او                 ساعتی داشت به جان ماتم او

بوسه اش داد و وداعی كرد                   برداشت گل و افتاد به راه

دلش آشفته بود از بیم و امید                رفت تا بر در دلدار رسید

بنمودش چو گل خوشبو را                     دخترک کرد ورانداز او را

قد و بالای جوان را نگریست                   گفت افسوس پزت عالی نیست

گر چه دم میزنی از مهرو وفا                 جامه ات نیست ولی در خور ما

پشت پا بر دل آن غم زده زد                  خنده بر عاشق ماتم زده زد

طعنه ها بود ز هر لبخندش                     کرد پرپر گل و دور افکندش

وای ازعاشقی و بخت سیاه                   آه از دست پری رویـان  آه

سلام ای کهنه عشق من، که یاد تو چه پابرجاست

سلام بر روی ماه تو، عزیز دل سلام از ماست

تو یک رویای کوتاهی، دعای هر سحرگاهی

شدم خام عشقت چون، مرا اینگونه می خواهی

من آن خاموش خاموشم، که با شادی نمی جوشم

ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم

تو غم در شکل آوازی، شکوه اوج پروازی

نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه می خواهی، زخود بیگانه می خواهی

مرا دلباخته چون مجنون، ز من افسانه می خواهی

شدم بیگانه با هستی، شدم هر آنچه می خواستی

سلام ای کهنه عشق من، که یاد تو چه پابرجاست

سلام بر روی ماه تو، عزیز دل سلام از ماست

بکُش دل را، شهامت کن، مرا از غصه راحت کن

شدم انگشت نمای خلق، مرا تو درس عبرت کن

بکن حرف مرا باور، نیابی از من عاشق تر

نمی ترسم من از اقرار، گذشت آب از سرم دیگر

سلام ای کهنه عشق من، که یاد تو چه پابرجاست

سلام بر روی ماه تو، عزیز دل سلام از ماست

سلام  

^{تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست}

^{عاشقی مقدور هر عیاش نیست}

^{غم کشیدن نقاش نیست}

این روزا سهم عاشقا حسرت و بی وفاییه

                                            جرم تمامشون فقط ، لذت آشناییه

این روزا توی هر قفس ، یکی دو تا قناریه

                                             شبا غم قناریا ، تو خواب خونه جاریه

این روزای چشمای همه غرق نیاز و شبنمه

                                             رو گونۀ هر عاشقی یه قطره بارونه غمه

این روزا وِرد بچه ها بازی چرخ و فلکه

                                             قلبای مثل دریامون ، پر از خراش و تَرکه

این روزا عادت گُلا ، مرگ رو بهونه کردنه

                                تو مسیر یه خیابون

                                                     توی یک غروب پاییز

                                                                           زیر چتر خیس بارون

یه نگاه ساده از تو

                     یه سلام ساده از من

                                             چند تا لبخند شیرین

                                                                     چند قدم پیاده رفتن

چند تا پرسش از گذشته

                             چند تا حرف کودکانه

                                                    دل زدن به قلب دریا

                                                                          یه سوال عاشقانه

همه چی ساده شروع شد

                               ساده مثل دل سپردن

                                                     مثل عاشق شدن تو

                                                                            مثل عاشق شدن من

هر قدم که با تو رفتم

                        هنوزم به خاطرم هست

                                                 کوچه ها تموم نمی شد

                                                                         حتی کوچه های بن بست!